بود که قرعه دولت به نام ما افتد...

 

 

دیشب به‌سیل اشک ره خواب میزدم		نقشی به‌یاد خطّ تو بر آب میزدم
چشمم به‌روی ساقی و گوشم به‌قول چنگ		فالی به چشم و گوش درین باب میزدم
ساقی به صوت این غزلم کاسه میگرفت		میگفتم این سرود و می ناب میزدم
خوش بود وقت حافظ و فالِ مراد و کام		بر نام عمر و دولتِ احباب میزدم

شب یلدا خوش گذشت؟ معلومه که خوش گذشت. کنار خانواده، پای سفره ی پر از آجیل و میوه و به خصوص هنداوانه، تنقلات و ترشی، مگه میشه بد بگذره؟!

راستی توی سفره شما هم دیوان حافظ بود؟ این چه سوالیه؟ معلومه که بود! فال هم گرفتید؟

مطلب زیر از سایت ویکیپدیا در مورد فال حافظ گرفته شده، بخونید.

"مشهور است که امروز در خانهٔ هر ایرانی یک دیوان حافظ یافت می‌شود. ایرانیان طبق رسوم قدیمی خود در روزهای عید ملی یا مذهبی نظیر نوروز بر سر سفره هفت سین، و یا شب یلدا، با کتاب حافظ فال می‌گیرند. برای این کار، یک نفر از بزرگان خانواده یا کسی که بتواند شعر را به خوبی بخواند یا کسی که دیگران معتقدند به اصطلاح خوب فال می‌گیرد ابتدا نیت می‌کند، یعنی در دل آرزویی می‌کند. سپس به طور تصادفی صفحه‌ای را از کتاب حافظ می‌گشاید و با صدای بلند شروع به خواندن می‌کند. سپس می‌کوشد بنا به آرزوی خود بیتی را در شعر بیابد که مناسب باشد. اصطلاح خوب فال گرفتن در حالتی گفته می‌شود که شخصی چندین بار برای افراد مختلف فال بگیرد و هر بار برای نیت‌ها و آرزوهای متفاوت پاسخی داشته باشد. کسانی که ایمان مذهبی داشته باشند هنگام فال گرفتن فاتحه ای می‌خوانند و سپس کتاب حافظ را می‌بوسند، آنگاه با ذکر اورادی آن را می‌گشایند و فال خود را می‌خوانند."

درباره ی حافظ همیشه توی کتابهای درسی خوندیم که "خواجه شمس الدین محمد بن محمد حافظ شیرازی (حدود ۷۲۷-۷۹۲ هجری قمری)، شاعر و غزلسرای بزرگ قرن هشتم ایران و یکی از سخنوران نامی جهان است."

اما از نظر من مهم نیست که اسم کامل حافظ چی بوده یا دقیقا توی چه سالهایی زندگی میکرده، بلکه هنر ادبی حافظه مهمه که تونسته به طور گسترده ای از صنعت ایهام در شعرهاش استفاده کنه، بطوریکه یک کلمه می تونه چندین معنای متفاوت داشته باشه. واسه همینم هست که شما ممکنه یک شعر را چندین بار با نیت های مختلف توی فالتون ببینید و هر بار هم براتون مفهوم و معنا داشته باشه.

حافظ را چیره دست ترین غزل سرای فارسی دونستند که مضمون غالب شعرهاش عشقه.

بیشترین کلمات استفاده شده در دیوان حافظ، صوفی، رند و می است. حافظ از صوفیان بیزار است و این تنفر به خاطر دورویی  و تزویر صوفیان زمان حافظ بوده. استفاده از کلمه ی رند در غزلیات حافظ نیز باعث شده که کلمه ی بدمعنی رند (رند در لغت نامه به معنای زیرک، بی‌باک، لاابالی، و منکر  است) به واژه ی پربار و شگرفی تبدیل شود که شاید در زبان های کهن و نوین جهان معادلی برای آن وجود نداشته باشد!

فرصت شمر طریقه ی رندی که این نشان      چون راه گنج بر همه کس آشکار نیست

من هنوز نتونستم آرامگاه حافظ (حافظیه) را که در شهر زیبای شیراز قرار داره زیارت کنم.

حافظ به همراه سعدی، فردوسی و مولانا چهار رکن اصلی شعر و ادبیات فارسی را شکل داده‌اند.

 

اگه شما هم دوست دارید بصورت آنلاین یه فال حافظ بگیرید روی لینک زیر کلیک کنید:

فال حافظ